“Ik heb 17 jaar gekoerst, meer dan de helft van mijn leven, als je weet dat ik nog 30 jaar moet worden”, begint Laura Verdonschot uit Wechelderzande het gesprek. Na het Belgisch kampioenschap veldrijden, waar de Kempense in januari nog tweede werd, ging de renster van De Ceuster Bouwpunt onder het mes voor een ingewikkelde operatie aan haar beide, dichtgeslibte bekkenslagaders. Die ingreep duurde toen meer dan 4,5 uur, maar leverde tot nu toe nog niet het gewenste effect op voor de renster met Lommelse roots: “Op het Europees kampioenschap in Middelkerke was ik met mijn 8ste plek nog de beste Belgische renster, maar in Tábor moest ik op de eerste wereldbekerwedstrijd tevreden zijn met een 33ste plaats, ook al had ik mij daar volledig gegeven. Ik word betaald om te fietsen, mij elke week te geven op training en in de wedstrijden. Ik wil voor mezelf en het team er steeds het beste uithalen. Als dat niet meer mogelijk is, stop ik er liever mee op het einde van dit seizoen”, zegt de renster die in haar carrière naast een aantal overwinningen in mooie klassementscrossen, ook nationale titels won bij de junioren en beloften, en meermaals op het podium stond op de Belgische kampioenschappen bij de elites.

Pijn

Sinds Laura Verdonschot het nieuws van haar vervroegd afscheid op haar sociale media bekendmaakte, stromen de reacties binnen. “Dat doet deugd en voor mij is het ook een opluchting dat ik op deze manier het laatste stuk van mijn carrière kan aansnijden. Met de wereldbekerwedstrijden in Antwerpen en Koksijde, twee zandcrossen, komen er mooie dingen aan die mij normaal ook goed liggen. De vraag is op welke manier ik die kan aanvatten. Zowel voor mij als mijn entourage is het altijd even afwachten. Ik heb dit seizoen nog geen enkele cross meegemaakt waarvan ik vooraf dacht dat het goed zou gaan. Elke wedstrijd is afzien, maar wat het voor mij echt lastig maakt, is de pijn. Ik heb dit seizoen al meer in het ziekenhuis gezeten om het te laten onderzoeken. In Tábor kon ik niet eens de trappen oplopen; ik moest er te voet gaan. We hebben alles geprobeerd om het op één lijn te krijgen. Rust ingebouwd, maar telkens ik een intensieve inspanning doe tijdens de wedstrijden heb ik opnieuw pijn, waardoor ik niet voldoende kan presteren.”

Belgisch kampioenschap

Nu de beslissing is genomen en bekendgemaakt, gaat Laura Verdonschot er de komende weken opnieuw het allerbeste van maken in het veld. Ook op het Belgisch kampioenschap, waar ze op zaterdag 10 januari 2026 nog een laatste keer aan deelneemt. “Ik ben inderdaad een renster die goed presteert op kampioenschappen. Stel dat ik in Beringen de driekleur zou pakken – los van het feit dat ik daar momenteel veel twijfels bij heb – dan is dat voor mij geen reden om er nog een seizoen bij te doen. Het zou mooi zijn om op die manier mijn carrière af te sluiten in Oostmalle. Op zo’n wedstrijden telt de vorm van de dag, kan alles en moet het bij iedereen meezitten. Het is één dag. Alles kan en bij iedereen moet het meezitten. Als ik rijd voelt het alsof ik tegen een muur opboks. Ik word in de wedstrijden tegengehouden omdat ik niet genoeg power heb. Dat weegt lichamelijk en mentaal, omdat je op een plek hangt in de wedstrijd waar je niet thuishoort. Dat heeft mijn keuze versterkt om vervroegd te stoppen.

Oostmalle