Dua Lipa – The Self-Titled Tour – Antwerp – Review

Daar zat ik dan op de tram richting Lotto Arena/Sportpaleis. Aan de éne kant was de tram gevuld met Metallicafans en aan de andere kant met jonge tienermeisjes voor het popconcert van Dua Lipa. En ik … zat er ergens tussen. Mijn keuze viel op het concert van Dua Lipa. Ik was nieuwsgierig naar de muzikale kwaliteiten van het Brits-Kosovaars-Albanese popfenomeen. Want zeg nu zelf .. In een mum van tijd heeft Dua Lipa (Zelf spreekt ze het als Lie-pa uit) de hitparade bestookt met monsterhits zoals ‘Be The One’ en ‘New Rules’.

Het verhaal van Dua Lipa leest als de betere thriller. Ze werd geboren in Londen. Haar gezin verhuisde toen een tiener was terug naar Kosovo. Omdat ze heel graag carrière wou maken in de showbizz, overtuigde ze haar ouders om in haar ééntje naar Londen te gaan. De rest is ondertussen alom gekend. Niemands ster stijgt sneller aan het showbizzfirmament als de ster van Dua Lipa.

Her en der waren sceptische geluiden te horen over de kwaliteit van de Dua Lipa-optredens. Maar haar Self-Tiled Tour in Antwerpen mocht best gezien worden. 70-75 minuten topentertainment van de bovenste plank, waarbij de meesteres van dienst in een sexy niemendalletje en met satijnen broek het publiek bezweepte. De volgelopen Lotto Arena smulde ervan. Akkoord, de 23-jarige Dua Lipa komt met haar eerste album pas piepen. Voor een concert van 2 tot 3 uur lang is het nog te vroeg. Daarvoor is één album net te weinig. Maar wat goed is, komt snel. Nu al staat ze fraai te pronken in het lijstje van grootste popbeloften van het moment. Persoonlijk heb ik het gevoel dat de poorten naar de Champions League van de Showbizzwereld zich heel snel voor haar zullen openen. De kids smulden ervan en ondergetekende dienaar boog eerbiedig het hoofd. Het was een fijne avond daar in de Lotto Arena.

Straffe Hendrik

Vergeet Drake, Adele of Clouseau. De echte heerser van het Sportpaleis is Hendrik Tuerlinckx. Ik hoor u nu alvast zeggen: “Hendrik Wie”? Hendrik Tuerlinckx is de hoofdaanvaller van Knack Roeselare. Voor de tweede keer op rij was ‘Straffe Hendrik’ de opperbevelhebber om zijn ploeg naar de winst in de Cup Final van het Belgische volleybal te loodsen. Opnieuw ging de tegenstander (dit keer Noliko Maaseik) met een droge 3-0 voor de bijl.

Ik geef het grif toe. Ik ben een sportfreak in hart en ziel. Grote sportevents zoals Cup Finals, Bekerwedstrijden, classico’s in de competitie. Ik zeg er zeker geen neen tegen om het als sportliefhebber te bekijken. Voor het tweede jaar op rij ben ik naar de Cup Final in het Volleybal geweest. Plaats van afspraak was het Sportpaleis. U leest het goed: Sportpaleis. Yep, vergeet de critici die volleybal een kleine sport noemen in België. Met z’n 10.000 waren ze om de Classico in het Belgische volleybal te bekijken.

Ik heb een haat-liefde verhouding met de Cup Finale. Vorig jaar had ik het bij mijn maiden trip aan de stok met een fotograaf van één van de bekerfinalisten. Hij nam zonder boe of ba mijn ‘Kiss Cam’-plak in. Een steward moest bemiddelen. Maar goh ja, elke ervaring is zo goed als de laatste keer. Dus ben ik nog eens gekeken. Ik heb geen zeurende fotografen gezien.

Alleen was er één ding hetzelfde dan vorig jaar. Straffe Hendrik maakte er een one-teamshow van. Naar het schijnt heeft hij een diploma grafische technieken. Het was er aan te zien aan zijn spelbeeld. Netjes grafisch uitgetekend, want zelden heb ik zo vaak dezelfde naam in het Sportpaleis gehoord. Roeselare heeft de cup niet gestolen.

En ja, Straffe Hendrik … voor mij ben je nu al de MVP van de Cup Final. Je hebt een Straffe Hendrik dubbel en dik verdiend. Prosit! Schol!