Theaterreview: ZOO of Life (ZOO Antwerpen/Luc Stevens Producties)

175 jaar lang bestaat de ZOO van Antwerpen al. Om het jubileum extra in de kijker te zetten, werd een langgekoesterde droom gerealiseerd. Met ZOO of Life werd een grootschalig musicalspektakel op poten gezet. Een show, die absoluut de moeite is om een keertje te gaan bekijken. Zeker als je ziet dat honderden vrijwilligers zich hebben geëngageerd om op het podium tableaux vivants te maken.

ZOO of Life is wat je noemt een familiespektakel van de bovenste plank. Verschillende verhaallijnen waarin de verzorgers van de dieren centraal staan. En toch zie je één rodedraad in elke verhaal terug komen: de liefde voor de ZOO staat centraal. Neem dan nog eens een topcast er bovenop met Jelle Cleymans, Tinne Oltmans, Barbara Dex, Peter Thyssen, Warre Borgmans, Shana Pieters, Sandrine Van Handenhoven,  Nele Goossens, Lotte Stevens, Leendert De Vis, Janine Bischops, Hannes Vandersteene, Brent Pannier en Ivan Pecnik. Je weet dat je als toeschouwer in een ‘nokvolle’ zaal je geen seconde zal vervelen. Als toetje zit er bij je inkomticket voor de musical ook een gratis ticketje voor de ZOO bij. En ik geef grif toe dat het voor mij lang geleden was dat ik een bezoekje bracht aan de dierentuin. Maar zowel bij de musical als bij de Dierentuin raakte ik vanaf de eerste seconde getriggerd door de magie, die ZOO nog steeds uitstraalt

Is ZOO of Life een meerwaarde-musical? Niet echt, daarvoor zijn er iets te veel verhaallijnen door elkaar verweven. Maar het is vooral een musical, die de nodige feel good-attitude in zich heeft. Bij het verlaten van de zaal hoorde ik verschillende kinderen tegen hun ouders zeggen: ‘het was toch mooi gezongen hé.” En wie ben ik om de waarheid van een kind tegen te spreken. Mister Nobody, toch.

Gezien op 7/4 in de Koningin Elisabethzaal.

Een promofilmpje kan u ontdekken op:
https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=Zq9-xC79UeY

Meer info kan u vinden op:
https://www.zooantwerpen.be/nl/musicalspektakel-zoo-of-life/

Tekst: Bart Liekens

Mannen met VAPEURS

Vriendinnenkomedies. Ik moet zeggen dat ik als ware brok testosteron er nog weinig op mijn palmares heb staan. Tot afgelopen vrijdag ….  Mijn vader en ik hadden een invitatie voor de grote première van VAPEURS (productiehuis Uitgezonderd Theater). Mits we wel eens graag out-of-the-box denken, gingen we al te graag op deze uitnodiging in. Een ware vriendinnenkomedie-ontmaagding volgde. Veel kansen om naar VAPEURS te gaan in Antwerpen zijn er niet meer. Dus waarom ook niet? Je moet de kansen in het leven grijpen, die zich aandienen. VAPEURS is nu al een groot succes aan de kassa.  Achter vele voorstellingen staat het bordje ‘Uitverkocht’ al genoteerd.

Het stuk ‘VAPEURS’ gaat over vier vrouwen in hun strijd met de ‘overgang’. De rollen worden vertolkt door Anne Mie Gils, Nele Goossens, Lulu Aertgeerts en An Tuts. Als man is het een uitdaging om naar een vrouwen/vriendinnenkomedie te kijken. Het is niet zo evident als het op eerste zicht lijkt. Een intelligente dame zei me achteraf dat vrouwen met andere dingen lachen dan mannen. Ik kan alleen maar instemmend ja knikken. Maar ach, ik waag maar al te graag een poging om mijn licht op VAPEURS te laten schijnen. De beste omschrijving is het ideale avondje uit voor vriendinnen, die eens een stapje in de wereld willen zetten. Dit terwijl hun mannen thuis voor de kinderen zorgen. De verhaallijn omvat herkenbare – uit het leven gegrepen situaties -, geprojecteerd naar een theaterpodium. Lichtvoetig, maar bij  momenten is het aan de expliciete kant. Naar mijn persoonlijk gevoel overrulet de verhaallijn van de vier vrouwen het ietwat ‘informatievere’ gedeelte over het fenomeen Vapeurs. Dit onderscheid (dito tweeluik) was niet echt nodig. Zelf zonder de extra ‘info’ blijft het theaterstuk moeiteloos overeind. En toch …  Toen ik achteraf mijn bemerking in de groep gooide, reageerde een andere vrouw gevat: ‘Daar trekt een vrouw zich juist geen bal van aan, Bart”. Tja, wie ben ik dan om het sterke geslacht tegen te spreken. Een ware nobody of een man met een Vapeur, misschien.

Foto: Jan Liekens