Theaterreview: In de Duinhalm (EWT)

Met ‘In de Duinhalm’ is het EWT met de tweede productie van het theaterseizoen 2021-2022 gestart. In het pittoreske kuststadje ‘De Haan’ opent een nieuwe Bed & Breakfast met de welluidende naam ‘In de Duinhalm’. We maken de openingsavond mee, zo zien we hoe de kersverse eigenaars Ronny en Fabienne Dekoster zich klaarmaken om de gasten te ontvangen.

Nu ja, gasten, er is eigenlijk slechts één reservatie: een Duitse toerist. Dus van een vliegende start kunnen we niet echt spreken. Ronny is echter vastberaden om van hun zaak een succes te maken, terwijl Fabienne zich vooral bezighoudt met de ‘Feng Shui’ van de ruimte en dit tot grote ergernis van Ronny. De zenuwachtigheid neemt plots een hoge vlucht als er een recensent verschijnt van een vooraanstaande toeristische site. Ronny wil een voortreffelijke indruk maken en verzint dat hun B&B bijzonder goed draait met een internationaal klienteel. Om deze leugen waar te maken schakelt hij, in een onbewaakt moment hun poetsvrouw ‘Krista’ in. Maar of dat nu zo verstandig was ….

Wie naar In De Duinhalm gaat kijken heeft prompt een Fawlty Towers in de Vlaanders-gevoel. Zeker als je Marc Verbruggen als Ronny Dekoster quasi een kopie van de iconisch Basil Fawlty ziet neerzetten. EN dat is een beetje de rodedraad doorheen het verhaal. In de Duinhalm is een op en top Jeroen Maes-productie, met een Fawlty Towers-sausje overgoten.  En toch … is het geen letterlijke kopie. Hoe verder het verhaal loopt, hoe harder ‘In de duinhalm’ een eigen leven met de nodige twisten begint te leiden. Zeker met b&b-gasten ‘Recensente’ Gerdy Swennen, ‘La Parisienne’ Linda De Ridder en ‘Den Duits’ Door Van Boeckel die alle remmen los gooien

Is het de beste Jeroen Maes-productie die we ooit zagen? De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen van niet. De brave man legt de lat zo hoog voor zichzelf dat hij de éne topper na de andere uit zijn pen schudt. Naar ons gevoel is de grote kracht van In De Duinhalm vooral het nostalgische karakter, dat in volle coronatijd een extra meerwaarde geeft. Dat heeft Jeroen Maes zeer goed begrepen. Een verhaal, dat de glimlach op je gelaat tovert. Maar je constant doet wegdromen naar de talrijke uren dat je ooit naar Fawlty Towers hebt gekeken. Pure nostalgie maar met een eigen twist in Deurne City. Zo valt In de Duinhalm het beste te omschrijven. Laat dat nu net de behoefte zijn waarvoor heel wat mensen naar cultuur op zoek zijn.

En tja. Vlak voor de pauze hoorde ik een zinnetje passeren. Journaliste pour ta première page
Tu peux écrire tout ce que tu veux. Om achteraf een tekst voor mijn blog te schrijven was ik immers naar de vrienden van het EWT afgezakt. Maar ach, ik ben met het gevoel van ‘La Ballade des Gens heureux’ huiswaarts gekeerd .En dan is ieders missie geslaagd.   

Foto: EWT