Stück 3571 door de ogen van Stefan De Waele

Theaterliefhebbers kennen hem vooral als de persverantwoordelijke  voor het Mechelse Theater M.  Weinigen weten dat Stefan De Waele  ook zelf graag op de planken staat. In het weekend van 15 november herneemt hij Stück 3571. Een monoloog rond verhalen uit het Fort van Breendonk. ‘‘Ik ben geen geschiedenisman. Wat voorbij is, is voorbij. Alleen hoop je als acteur om dergelijke  verhalen te mogen vertellen. Vroeger zei ik altijd al lachend.  Ik wil ooit een film doen of een monoloog spelen.  De film is er nog niet. Maar ik speel wel 13 monologen door elkaar. Stück 3571 is ééntje van een heftig kaliber.  In het dagelijkse leven ben ik iemand, die graag plezier maakt.  Op scène speel ik echter graag verhalen, die je kunnen raken. Dan komt er een andere Stefan naar boven.”

Frans Ceusters
‘Deze tekst van Stück 3571 werd geschreven door Frans Ceusters. Omdat het nu 75 jaar bevrijding is, wou ik dit nog een keer terug op de planken brengen. De vorige keer heb ik het 5x gespeeld telkens voor meer dan 100 mensen. Omdat de herinnering levend moet blijven, doe ik het nu twee keer opnieuw voor volwassenen, want ik speel deze voorstelling ook doorlopend voor scholen. Een zevental jaar geleden kwam Frans bij me langs. Hij zei me dat hij een monoloog ging schrijven en dat ik hem moest spelen. Maar vooraleer ik toehapte, wou ik de tekst eerst lezen. Toen ik het binnen kreeg, raakte het me wel.  Ik heb toen een bezoekje gebracht aan het Fort Van Breendonk. Normaal doet een rondleiding daar ongeveer twee uur. Maar ik ben daar bijna vijf uur geweest. Vooral beseffend dat alles wat ik in de monoloog vertel daar ook echt gebeurd is. In de tekst van Stück 3571 beschrijf ik een foltering. Dat is echt geen lachertje. Ik wil dit verhaal ook niet spelen, maar wel vertellen. Dat komt het meest echt over. Onlangs speelde ik in Zwijndrecht tussen de boeken van een bibliotheek voor oud-soldaten. Wanneer zulke mensen dan achteraf staan te wenen, weet je dat het overal kan verteld worden.”

Roger
‘Wanneer deze voorstelling je niet raakt, moet je volgens mij naar de psychiater. Dan is er echt iets mis”, gaat Stefan verder. “Bij de première van dit verhaal zeven jaar geleden stond ik te wachten in de gang van het fort. Plots wandelde er  een oude man uit een bureau. Ik schatte hem rond de negentig jaar. Hij vroeg me of ik het verhaal ging vertellen. Na mijn positief antwoord, zei hij me dat ik het goed moest doen omdat hij hier had gezeten. Dan moest ik even slikken. Hij zat toen op de eerste rij. Na vijf minuten zag ik dat hij de tranen in zijn ogen kreeg. Ik hoopte toen dat hij het vol zou houden. Achteraf heeft hij gezegd dat hij via mij zichzelf hoorde vertellen over al zijn ervaringen. Dat heeft hij in een later krantenartikel nog herhaald. Dat komt echt wel binnen. Ik kreeg van de mensen van het Fort te horen dat ze hem nooit eerder zo zagen. Zijn naam is Roger. Maar zijn tranen vergeet ik nooit meer.  Nog steeds zie ik bij Stück 3571 wel een Roger in de zaal zitten. Deze mannen vertellen er niet graag over. Maar ze willen wel dat hun verhaal levendig  blijft. Voor mij hebben deze gevangenen van toen een gezicht. Wat er ook gebeurt, hoe je karakter ook is … Ik wil je gewoon ‘raken’ en ‘pakken’ in deze voorstelling. Voor minder doe ik het niet. Dan ben ik de Rogers van deze wereld verschuldigd.”

Meer info over Stück 3571 kan u vinden op:
https://www.theaterm.be/stuck-3571/

Tekst: Bart Liekens
Foto: Jan Liekens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.