Op papa’s schoot

Daar liep ze me tegemoet. Zo fier als een pauw dat ze met haar papa op stap mocht. Een meisje van zowat acht jaar oud. Samen met haar ‘held’ mocht ze naar het allereerste grote concert. Een optreden van Spinvis in het Leuvense Depot. En daar moest ze piekfijn voor uitgedost zijn. Keurige mantel, haartjes keurig geknipt, een knalgele bril … Je voelde aan alles dat er een intens moeder-dochtermoment aan vooraf ging. U hoort het al: er was ergens in Groot-Leuven een meisje dat haar vader-dochtermoment niet wou missen. Op haar plek vertelde ze ronduit over haar ervaringen in het tweede leerjaar. Het was ééns wat anders tijdens een optreden. Naar mijn gevoel was het niet evident om zo een jong iemand in het midden van de week op een concert te zien. Maar volgens haar papa was zijn dochter één van de allergrootste Spinvis-fans die er rondliep. Zijn vaderhart zou breken wanneer hij haar dat moment zou ontnemen.

Dochterlief nam fier plaats op papa’s schoot. Een wereld vol verwondering mocht ze ontdekken. Eéntje van concerten, live-muziek en een hal. Hier had ze dagenlang naar uitgekeken. Het was een moment dat ze voor eeuwig en drie dagen niet meer zal vergeten. Ze zat bijna op haar vaders knie toen Spinvis het podium betrad.  De show uitkijken was er niet bij. Na een uurtje dook de vermoeidheid op en kwam Klaas Vaak om de hoek piepen.

En ik … ik zat naast mijn vader in de zaal. Ons vader-zoonmomentje beleven in een 2017-jasje. 66 aan de éne kant en bijna 40 aan de andere kant. We zagen het tafereel met ontroering aan. En toch … er was één moment dat mijn pa me met een angstige blik bekeek. Een blik, die boekdelen sprak. Eéntje van: ‘Je zou toch niet.’ Ik glimlachte en ik reageerde gevat: ‘Neen … de tijd van ‘Op papa’s schoot’ is al lang voorbij.”

Hij moest eens lachen.

Geef een reactie