Eddy Merckx Wereldkampioen

Heeft u het zelf nooit ervaren? Tijdens één of andere familiefeest ontspint er zich een felle discussie over de voetbal- en wielerresultaten van het weekend. Een generatieclash ontspint zich vaak rond de tafel. Jij dweept met de helden van nu, terwijl er enkele oudere nonkels de helden van vroeger vereren als ware het een heiligenbeeld in het lokale kappeltje. Tot het ene moment daar is en het grootste lawaai onder je nonkels je tot stilzwijgen aanmaant. De helden van vroeger waren immers zo veel straffer dan de helden van nu. Waarheid of leugen? Onervarenheid of overmoed. Ach, het mes snijdt langs twee kanten.  U kent ongetwijfeld de Twitterverhalen van ‘In den tijd van Roger’. De periode waarin de kasseien zo slap waren dat Roger De Vlaeminck ze in flarden uit elkaar reed. Zou deze houding van de doorsnee mens niet te maken hebben dat tijden en het publiek veranderen, maar de nostalgie van weleer gebleven is.  Anno 2013 zijn sporticonen geëvolueerd tot ware showfiguren. Sport werd big business en het publiek wil brood en spelen.  Voor een training van De Rode Duivels trotseren er 10000 mensen weer en wind.  Een blik van een Rode Duivel weegt 50x zwaarder door dan het eventuele oplopen van een zware herfstverkoudheid.

Die verloren familiediscussies blijven me fascineren. Ik stel me de vraag hoe ik als bijna zesendertige jarig die put der nietigheid kan verlaten en kan optornen tegen de heldenverhalen van weleer. Vroeger was het altijd beter, niet waar. Maar bestaan er oplossingen om eindelijk groot en serieus genomen te worden. Geloof me vrij … het wordt er ons niet gemakkelijk op gemaakt om sterker dan ooit uit de hoek te komen. En toch … i had a mission!

De voorbije maanden heb ik op sportief vlak een beetje aan missionariswerk gedaan. Nieuwe sportwerelden opsnuiven om mijn horizonten te verbreden. Zo nu en dan je comfortzone verlaten, kan een mens alleen maar verrijken. Ik heb sporten als kijker bezocht, die in Vlaanderen op een ware Manuel from Barcelona-uitspraak ‘Que’ stoten. Zeg nu zelf … Het EK Hockey werd pas belangrijk bij de VOX Populi toen er koninklijk bezoek over de vloer kwam. Het WK Turnen, was da …  Maar off the record was ik danig geschrokken van het aantal verschillende nationaliteiten in het Sportpaleis. En toch ervaar ik dat in het land van Koning Voetbal en Koning Koers een andere sportervaring opsnuiven als een acute vorm van zinsverbijstering wordt omschreven. Maar mijn moment is bijna daar.

Geen twee zonder drie is de ambitie.  Komende zondag bezoek ik opnieuw een wereldkampioenschap.  Het tweede op één maand tijd.  Een bezoekje aan het WK Driebanden staat gepland. Een uitdaging of een slimme zet??? Het idee leek me zeer aantrekkelijk toen ik onlangs ontdekte dat de regerend wereldkampioen  aan de groene tafel niemand minder dan Eddy Merckx is. Sindsdien doemt er een scenario op in mijn hoofd.  Wat zou er gebeuren als Eddy Merckx zichzelf als wereldkampioen opvolgt en ik dit als 35-jarige kan bekijken vanuit de zaal. Zeg nu zelf … het is toch een straf verhaal om mee uit te pakken op café of op een familiefeest.   Wie kan er als 35-jarige nu immers zeggen dat hij er bij was toen Eddy Merckx wereldkampioen werd …. Ik zie het beeld al voor me dat er menig hoofd nederig gebogen wordt wanneer ik met dit weetje uitpak. Eindelijk wordt de overtreffende trap overtroffen. Want zelfs in de tijd van nu werd Eddy Merckx wereldkampioen …

Geef een reactie