Vanmiddag is ex-politica, tv-persoonlijkheid en zangeres Margriet Hermans op 72-jarige leeftijd overleden. Bij deze het bericht dat haar dochter Celien Hermans zopas deelde:
Met intens verdriet, maar ook met een onbeschrijfelijke dankbaarheid, nemen papa (Frank) en ik afscheid van mijn allerliefste mama, Margriet Hermans.
Voor Vlaanderen was zij een zangeres, een televisiepersoonlijkheid, een politica, een vrouw met een uitgesproken stem en een groot hart. Voor mij was ze vooral mijn thuis. Mijn veilige haven. Mijn grootste criticus én supporter. Mijn beste vriendin en eerlijkste klankbord. Mijn businesspartner en collega. Mijn alles.
Wij leken in alles op elkaar. Twee koppige vrouwen met een groot hart, een liefde voor muziek, humor als overlevingsmechanisme en een ontembare drang om voluit te leven. Wat ik vandaag ben, ben ik dankzij haar. Niet alleen in talent of karakter, maar in levenslust. In zachtheid. In kracht.
Mama heeft het leven geleefd met een intensiteit die zelden voorkomt. Ze genoot luidop. Ze voelde diep. Ze maakte mensen gelukkig. Ze gaf alles wat ze had – aan haar publiek, aan haar vrienden, maar bovenal aan de mensen die ze graag zag.
Maar helaas manifesteerde de kanker zich ook aan een intensiteit die zelden voorkomt. Eind april kregen we de diagnose van kanker. Half mei bleek het om een neuro-endocrien carcinoom te gaan met beperkte behandelingsopties. Een paar dagen later heb ik haar naar het ziekenhuis gebracht, waar sneller dan gepland chemotherapie werd opgestart. Helaas was mama op dat moment al enorm verzwakt. De energie nam steeds sneller af en de glimlach die ze normaal standaard op haar gezichtje heeft, vervaagde enorm snel. Door de extreem pijnlijke omstandigheden, het vreselijke ongemak en het zeer beperkte toekomstperspectief op een levenskwalitatief bestaan, heeft mama de moeilijke en moedige beslissing genomen om ook hier haar leven in eigen handen te nemen. Hetzij haar levenseinde.
De voorbije weken hebben wij samen nog heel bewust geleefd. Geweend, gelachen, herinneringen opgehaald, elkaars hand vastgehouden. Vastgehouden tot we wel moesten loslaten. En zelfs in haar afscheid bleef ze mama. Bezorgd om iedereen rondom haar. Dankbaar. Liefdevol. Sterk.
Ik ben eindeloos trots dat ik haar dochter mocht zijn.
Namens onze hele familie wil ik iedereen bedanken voor de immense liefde, warmte en steun die we de voorbije periode mochten ontvangen. De berichten, bloemen, woorden en herinneringen hebben ons diep geraakt.
“Geen berg is hoog genoeg, geen zee is diep genoeg. Niets houdt me tegen. Ik kan vliegen zonder vleugels, over alles heen.”
Vlieg nu maar mama.
Dank je voor alles.
“Ik sta aan je zij en waak ook over jou.”
Foto: Gwenny Eeckels
