Met gemiddeld zo’n half miljoen kijkers – net voor de halve finale van gisteren – is het eerste seizoen van Celebrity MasterChef Vlaanderen nu al een succesvolle smaakbom. Als kers op de taart krijgt het kookprogramma een vervolg in 2024 met 10 nieuwe bekende hobbykoks. Maar eerst en vooral is er nog de langverwachte afrekening van deze editie. 6 weken geleden waren ze nog met 10, maar wie wint de felbegeerde trofee én een laatste service van Peter Goossens in het Hof van Cleve? Wordt het kruidenkoning Hakim? Creatieve duizendpoot Boris? Of trekt de georganiseerde chaos van Linde aan het langste eind?
De finale start met 3 chefs, maar de jury heeft nog een verrassing in petto: een laatste schifting via de gevreesde mysterybox. Eén van hen moet dus vlak voor de eindmeet de kookboeken dichtdoen. De overgebleven chefs staan daarna oog in oog met elkaar én met de godfather van de Belgische gastronomie als vierde jurylid, Peter Goossens. Dat zorgt bij de chefs voor ongeziene stress …
Hakim: “Holy shit, ik zit in de finale. Ik heb mixed feelings. We hebben 6 weken lang keihard gestreden, dus ik ben blij maar ook heel zenuwachtig. Ik zit bij de laatste 3, dus het is gewoon volle bak gaan naar het einde. Ik wil nu wel winnen.”
Linde: “Ik kan eigenlijk nu al niet meer gelukkiger zijn. Ik ben echt blij, maar ik ga ook gewoon dood van de zenuwen.”
Boris : “Ik heb echt zin om mezelf nog eens goed te amuseren, maar vooral toch nog eens alles uit de kast te halen. Laat maar komen!”
De tweede trainingsdag in Marokko bleek een maat te veel voor politicus Georges-Louis Bouchez en sterrenchef Nick Bril. De ene gooide de handdoek in de ring omdat hij fysiek niet fit genoeg was, Bril moest verstek geven met een knieblessure.
Al op dag 1 botste Georges-Louis Bouchez fysiek op zijn grenzen. De instructeurs riepen hem op het matje en maakten de MR-voorzitter duidelijk dat dag 2 erop of eronder zou zijn. Het werd eronder. “1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, waar is nummer 10?” Ondanks een redelijke start hield nummer 2 het tempo van een tocht door de woestijn niet vol, waardoor de groep weer meermaals bestraft werd en onder andere de rest van de dag 2 jerrycans moest meesleuren. 30 uur na de start van de opleiding, besloot Bouchez dan ook de handdoek in de ring te gooien om de groep nieuwe sancties te besparen.
Georges-Louis Bouchez: “Dit was een totaal nieuwe ervaring voor me en ik heb fantastische mensen leren kennen. Ik heb enorm veel respect voor de special forces. Wat zij doen is buitengewoon. Ik heb me niet goed kunnen voorbereiden, mijn werk staat me dat niet toe. Dat heb ik hier cash betaald. Het valt me zwaar dat de groep meermaals bestraft werd door mij. Dan moet je de verantwoordelijkheid nemen om te beslissen dat het genoeg geweest is.”
Bekijk hier de exit van Georges-Louis Bouchez:
Op de terugweg naar het base camp later op de dag, kreeg nummer 5, topchef Nick Bril, hevige pijn aan zijn knieën. Het hield hem echter niet tegen om erna nog de Beer van Brecht, Dirk Van Tichelt, over zijn rug te zwieren. Maar de oude blessure weerhield hem ervan dag 3 aan te vatten.
Nick Bril: “Ik heb 2 knieën die door het werk dat ik doe al jarenlang versleten zijn. Ik ben een paar keer heel hard gevallen in de keuken en m’n knieën zijn helemaal verbrijzeld aan de binnenkant. Ik heb er al cortisone injecties in zitten en ik heb te veel pijn nu. Ik voel dat ik schade aan het toebrengen ben. Ik wist dat dit een risico ging zijn, maar ik heb het geprobeerd. Als ik weet dat ik mezelf tot het maximale heb gepusht, ben ik er OK mee. Je moet je eigen grenzen durven toegeven. Maar dit avontuur was fantastisch.”
Een opleiding tot Special Forces-operator is een beproeving die slechts weinigen doorstaan. Die wetenschap hield Koen Wauters, Francesco Planckaert, Laura Tesoro, Francisco Schuster, Steven Laureys, Nick Bril, Hannelore Simoens, Dirk Van Tichelt, Davy Parmentier, Georges-Louis Bouchez en Ann Wauters echter niet tegen om – met een klein hartje – ja te zeggen tegen deze loodzware training. Vanaf maandag 1 mei is de VTM-kijker in Special Forces: Wie Durft Wint getuige van de fysieke en mentale grenzen waarop de bekende rekruten stoten. Op de eerste dag blijkt al meteen dat velen het grensverleggend avontuur onderschat hebben en wordt het vechten tegen pijn, blessures, zweet, tranen en hoogtevrees.
De Special Forces operatoren komen per helikopter toe in de uitgestrekte Marokkaanse woestijn, klaar om het startschot te geven voor een keiharde zesdaagse opleiding. De instructeurs maakten tot voor kort deel uit van de meest getrainde eenheid binnen defensie. “Wij voeren opdrachten uit die andere eenheden niet kunnen, bijvoorbeeld het ontzetten van gijzelaars, sabotage opdrachten, het observeren van mogelijke doelwitten. Wij zijn zeker niet op zoek naar woeste rambo’s. Wel naar iemand die kan blijven nadenken terwijl die fysiek zwaar uitgedaagd wordt. En onder stress, koude, honger, dorst en opgejaagd door de vijand toch blijft functioneren.”
De operatoren stappen nog maar net uit, of de fysieke drill start al. Het is meteen gedaan met lachende gezichten. Maar deze opwarming is nog maar een klein voorsmaakje van wat de rekruten de komende week lichamelijk te verduren zullen krijgen.
MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez is net sinds enkele dagen reservist bij het leger. “Het voorstel om deel te nemen aan Special Forces: Wie Durft Wint, is op hetzelfde moment gekomen als wanneer ik me had opgegeven als reservist. Dit programma leek me dus wel een goede training daarvoor.” Maar om deze training te doen slagen, zullen Georges-Louis Bouchez en zijn mede rekruten diep moeten gaan. Meer bepaald in een stuwmeer met water afkomstig van de besneeuwde toppen van het Atlasgebergte. Ijskoud dus.
De boodschap is duidelijk: tijd om afscheid te nemen van hun comfortabele burgerleven. “Wat jullie tot nu toe in het leven bereikt hebben, is hier waardeloos. Hier heb je niets aan je bekende kop of je mooi gezichtje. Al je volgers of fans, zullen je hier niet helpen. De enige op wie je hier kan rekenen, is jezelf en je team”, klinkt het fors bij de operatoren.
De kersverse rekruten krijgen meteen een looptraining op zeer zwaar terrein en de tweede opdracht start bovenop een 20 meter hoge toren. Een pittige uitdaging voor rekruten met hoogtevrees zoals politiek journalist Hannelore Simoens en acteur Francisco Schuster. De face down rappel is dé ideale opdracht om te zien wie zich over angsten kan zetten en wie nieuwe technieken snel onder controle krijgt. Later op de dag ontdekken de rekruten in het base camp de verblijfplaats waar ze de rest van de opleiding lief en vooral leed zullen delen. Aangekomen is er echter amper tijd voor recuperatie want tijdens een zware level test moeten de deelnemers meteen bewijzen wat ze fysiek waard zijn.
Na een lange dag evalueren de instructeurs het team en stellen ze zich de vraag of de kandidaten de juiste mindset hebben om de opleiding verder te zetten. Het antwoord laat niet lang op zich wachten
