Filmrecensie: F.C. De Kampioenen Forever

Ze behoren tot het Vlaams cultureel erfgoed. 21 seizoenen lang waren ze niet weg te branden van het televisiescherm. En nu ze als televisiereeks (al dan niet) gestopt zijn, veroveren ze de harten van kijkend Vlaanderen op het witte doek. Wie nu naar de bioscoop trekt, kan er niet naast kijken. De derde Kampioenenfilm FC De Kampioenen Forever is één van de kaskrakers in de eindejaarsperiode. Ook ik heb er een uitstapje opzitten richting cinemazaal om de derde Kampioenenfilm te bekijken.

In de derde Kampioenenfilm slaagt DDT op sluwe wijze erin om eigenaar te worden van F.C. De Kampioenen. Boma wordt buitenspel gezet en de Kampioenen worden vervangen door een nieuw team van jonge, getalenteerde spelers. Om versterking te zoeken voor het ultieme duel tegen de équipe van DDT, trekken ze naar Babacouta, een dorp in Afrika waar Pol ooit heeft gewerkt. De Kampioenen blijven gemotiveerd om voor hun naam te strijden.

F.C. De Kampioenen Forever is wat je noemt een typische Kampioenenfilm. Wat mij vooral opviel is dat Jan Verheyen het stripfiguur-karakter van de personages er helemaal heeft afgevijld. Waar je in de televisiereeks nog het gevoel had dat je stripfiguurtjes aan het bekijken was, is dit bij F.C. De Kampioenen Forever als sneeuw voor de zon weggesmolten. De personages laten zich van hun natuurlijke kant zien. Maar ach, wie twijfelt er aan dat deze film heel wat fans naar de zalen zal lokken. Ik alleszins niet. Tenslotte is en blijft F.C. De Kampioenen een stuk Vlaams erfgoed van de bovenste plank.

En ik heb best wel genoten van de film. Naast mij zat een piepjonge basketkampioen en Kampioenen-kenner (alias mijn neefje Brent), die voor de gelegenheid zijn basketbal had ingeruild voor een voetbal. Alleen gooide een blessure aan zijn vinger roet in het eten en moet hij nu tijdelijk aan de zijlijn toekijken. Ook al moet je de pijn van een kwetsuur verbijten. Kampioen zijn is en blijft plezant. Want what doesn’t kill you, makes you stronger.

Bekeken op: 17/12/2017 – Kinepolis Antwerpen

 

 

Baywatch: le nouveau Police Academy est arrivé

Ik ben een cinema-liefhebber. Naar mijn gevoel blijft de bioscoopzaal toch nog altijd de meest ontspannende plek op aarde. Heerlijk toch om twee uurtjes van de buitenwereld afgescheiden te zijn. Onlangs ben ik gaan kijken naar Baywatch. De film, gebaseerd op de iconische reeks van weleer met David Hasselhoff, Carmen Electra en Pamela Anderson. Voor mezelf ben ik er met een klein hartje naar toe getrokken. Elke recensie, die ik las, gaf de film een bijzonder lage score. Her en der zelfs een 0 op het rapport. Hoe zou de film zijn, die iedereen een 0 gaf?

De Baywatch van nu met Dwayne Johnson als Mitch Buchannon is in de verste verten niet te vergelijken met de reeks van weleer. Baywatch: The Movie is een film, die onder de noemer actiekomedie met een doldwaas zelfs absurd kantje valt. Zo is het nogal ongeloofwaardig dat een nerd met een waanzinnig slechte conditie het reddingskorps haalt. Gewoon maar omwille van zijn motivatie om een redster te verleiden.   .

Her en der doemt bij mij het Police Academy-scenario op. Het absurde politiekorps van Commandant Lasard was ook een actie-komedie over iets wat in realiteit nogal moeilijk zou liggen. Maar wel geestig om als twee uurtjes amusement te bekijken. Baywatch betreedt een beetje hetzelfde spoor. De film over het reddingskorps blinkt uit in het absurde kantje. Zeker wanneer David Hasselhoff de nieuwe MItch Buchannon aanspreekt, komt het nogal grappig over. Het is een typische actiefilm, waar hoofdrolspeler Dwayne Johnson zijn spierballen laat rollen. Niet meer, niet minder.  Leuk detail: Een opvallende gastrol in Baywatch is weggelegd voor Quantico-sensatie Priyanka Chopra, die nu haar slechte kantje laat zien. Een 0 zou ik Baywatch niet geven. De nieuwe Baywatch is eerder een Baywatch 3.0-variant met een hoog Police Academy-gehalte.

Review: The Zookeeper’s Wife

Een poosje geleden ben ik naar The Zookeeper’s Wife gaan kijken. In deze dramafilm met een zwaar historisch kantje wordt het persoonlijk oorlogsverhaal van de Poolse Antonina en haar man Jan Zabinski verteld. Tijdens de tweede wereldoorlog redden ze meer dan 300 joden uit de handen van de Nazi’s door hun een schuilplek aan te bieden in de dierentuin van Warschau.

Op cinematografisch vlak geef ik toe dat ik een liefhebber ben van de Belgische cinema. The Zookeeper’s Wife mag dan wel Amerikaans zijn. Met Johan Heldenbergh in de rol van Jan Zabinski is er een Belgisch kantje aan de film.

Het koppel Jessica Chastain & Johan Heldenbergh vertolken een meer dan geloofwaardige Antonina en Jan Zabinski. Het Vlaams accentje van Heldenbergh geeft aan Zabinski zelfs een exotische touch. Een beetje een surplus, niet waar. Je kan wel stellen dat het verhaal van The Zookeeper’s Wife door merg en been gaat. Is The Zookeeper’s wife daarom een klassieker? Neen, daarvoor mist de film net dat extraatje. Toch zet de film van Niki Caro de absurditeit van oorlog in de verf. Gekker kan het bijna niet meer. En toch .. Overtreft de werkelijkheid niet altijd de fictie? Ik vrees van wel …

Allemaal Familie: De Ster van Bill en Wouter

Terwijl de wielrenners in het West-Vlaamse land strijden om de opperste glorie in Kuurne-Brussel-Kuurne, heb ik voor één keer mijn liefde voor de koers opzij geschoven. Ik had gewoon trek in een cinemabezoekje voor de Vlaamse romkom ‘Allemaal Familie’. Hoofdrolspelers zijn onder andere de koningin van het witte doek Nathalie Meskens, Bill ‘Toon uit Thuis’ Barberis, Wouter Hendrickx en Steve Geerts. Voor diegene, die niet weten waarover Allemaal Familie gaat, heb ik een korte introductie. Het verhaal gaat over twee broers: filmregisseur Steve en kok Carl en hun ouders Bob en Greta. Op een bepaald moment in hun leven komen ze op een mijlpaal terecht. Ze proberen nieuwe wendingen aan hun bestaan te geven. Alleen komt hun onderlinge familieband hierdoor onder vuur te liggen.

Wie naar de film gaat kijken, raakt vooral door twee mannelijk hoofdrolspelers gecharmeerd. Ja, ook als hetero-man zijnde. Maar ik moet toegeven dat het officiële debuut van Bill Barberis in een film er ééntje is dat hoedanook naar meer smaakt. Waar zijn personage Carl bij het begin van de film nogal een vleesgeworden spierbundel lijkt, krijg zijn rol meer en meer body in het verdere verloop van de film. Dat is ook de verdienste van Bill.

Maar de echte ster van de film is Wouter Hendrickx. Zijn personage Rik mag dan wel een bijrol in de film zijn. Wouter zet die rol verdomd geloofwaardig neer. Rik was getrouwd met Anouk, de zus van Steve en Carl. Alleen werd hij door het noodlot getroffen. Zijn vrouw stierf en nu moet hij als weduwnaar zorg dragen voor hun twee kindjes. In heel het ‘Romkom’ verhaal achter Allemaal Familie staat zijn personage als een huis. In éénder welke familie zou hij de sympathie van alle vrouwen krijgen voor zijn oprechtheid. En daarenboven een dikke duim van alle mannen.