Met Schijnwerpers heeft het gloednieuwe theaterproductiehuis Apollo Producties hun eersteling op het grote publiek losgelaten. En dat werd meteen ééntje waar de tongen over los gingen tijdens en na de première van dit stuk.

Het verhaal gaat over : vijf vrienden. Ooit onafscheidelijk en nu vreemden voor elkaar…
Een onverwachte uitnodiging brengt hen opnieuw samen alsof de tijd niets veranderd heeft. Maar zodra ze het appartement van die ene binnenstappen, worden de scheuren zichtbaar.
Grappen worden steken, herinneringen botsen met de werkelijkheid. Ze wachten op haar, de gastvrouw die alles in beweging bracht. Terwijl de avond vordert, groeit de vraag: hoeveel waarheid kan hun vriendschap verdragen?

Tijdens het repetitieproces werd meteen duidelijk dat Apollo Producties met verrassend theater op de proppen zou komen en dit gehuld met de nodige dosis mystiek. Kosten noch moeite werden gespaard. Zo kwamen de verwachtingen ook vrij hoog te liggen. Maar daarnaast kwamen ook de vragen om de hoek piepen. Waarvoor staat Apollo Producties? Wat is de ‘smoel’ van dit theater? Waar dromen ze van? In crisistijden waar alles bigger, better, balder en faster moet, werd er vooral veel nieuwsgierigheid gewekt en mist gespuit. Alsware het de sfeer van ‘I know what you did last summer’ op het theatervlak ook in het hoofd van ondergetekende kwam opdagen. Branie hebben Daan Keisse en Ian Schelfaut te koop. Maar het was in de periode voor de première vrij onduidelijk waarvoor ze op theatervlak stonden.

Op premièredag werd meteen duidelijk dat Daan en Ian als creatives het risico van vernieuwd theater de planken willen brengen. Daan en Ian zijn twee beloftevolle theatermakers/ondernemers, die hun nek uitsteken, het anders dan anders willen doen en ambitie te koop hebben. Ja, het staat buiten kijf dat Apollo Theaterproducties het in zich heeft om bijzonder mooie dingen op het theater te brengen. Het talent, de branie, de ‘no guts, no glory’-mentaliteit is er. Maar zoals bij elke vorm van ondernemerschap hoort er bij hen ook nog een leer- en groeiproces. De kracht van het stuk is de muziek van Pol Vanfleteren en het uitstekende spel van de vier hoofdrolspelers. Maar er werden keuzes gemaakt op het vlak van theatervlak, die vreemd overkomen. Zoals een ‘te fel lichtplan’ in het eerste gedeelte, waar het pijn aan de ogen doet om dit te bekijken. Bijzonder veel attributen op een podium, wat de aandacht afleidt van het spel. Een verhaal zoals Schijnwerpers heeft vooral soberheid nodig en niet een ‘overkill’.

We leven in een tijdperk waarin alles perfect moet zijn en waar de lat verschroeiend hoog ligt. Deze twee jonge mensen verdienen een kans om alles te verfijnen, alles te optimaliseren en te groeien in een materie, waarbij ze nauw betrokken zijn. Deze Schijnwerpers branden misschien niet fel genoeg om de harten van het publiek te laten smelten. Maar de ‘No Guts, No Glory’-mentaliteit van Daan Keisse en Ian Schelfaut doet het beste verhopen voor de toekomst. Alleen beslist u of ze deze kans krijgen. Maar tussen ons gezegd en gezwegen verdienen beide heren dit wel.

Foto: Steven Hendrikx