Theaterreview: Wiet Waterlanders en de negende compagnie van Heethoofden (The Singing Factory)

The Singing Factory heeft zich in de Mechelse Stadsschouwburg genesteld met de familiemusical Wiet Waterlanders en de negende compagnie van Heethoofden, naar het gelijknamige boek van Mark Tijsmans. In deze spannende musical moeten Wiet en zijn vrienden een eeuwenoud mysterie ontrafelen. Want wereldberoemd componist Solieri zou zijn muziek niet zelf geschreven hebben.

Wie een bezoekje brengt aan deze musical ziet het beproefde DNA-concept van The Singing Factory. Heel veel jong energiek talent gecombineerd met enkele vaste waarden. Als extraatje schuwt men zeker de.leuke knipoog naar het verleden niet. Hier omvat het de link naar de klassieke grootmeesters zoals Heethoofden (Beethoven?), Mozerart (Mozart), Pachelbol (Pachelbel) en wat te denken van Bisschop Vivavaldi (Vivaldi). Vaste waarde was Hans Peter Janssens. De man met een stem als een klok kroop voor de gelegenheid in de rol van Solieri.

We zagen ook een musical die voortdurend balanceert tussen een Dr. Jekyll en Mr. Hyde-lijn, die in het verhaal is geslopen. De musical Wiet Waterlanders en de negende compagnie van Heethoofden switcht enerzijds tussen het verhaal van Wiet en zijn vrienden en anderzijds het verhaal rond Solieri en het knapenkoor. De eerlijk gebiedt me om te zeggen dat het tweede luik een boulevard voorsprong heeft op het verhaal van Wiet Waterlanders. Op zich is het luik ‘De negende compagnie van Heethoofden’ een musical waard.  Eéntje waar Hans Peter Janssens als ervaren rot de jongere garde rondom zich heen naar een hoger niveau tilt. Dat merk je ook in de regie van Hannes Vandersteene. Hij zet duidelijk het verhaal van Solieri op de voorgrond. En soms stel je de vraag: ‘Waar is Wiet toch gebleven?’

Een boek is een boek. Een musical is een musical. Bij het lezen van een boek mag men zich gerust onderdompelen in een wereld vol fantasie. Hoe meer hoe liever zelfs. Maar bij een musical mag het net dat tikkeltje gestroomlijnder zijn. Soms is de fantasierijke afstand tussen Wiet Waterlanders en het verhaal van Solieri te groot.

Hoedanook biedt deze voorstelling vooral kansen. Enerzijds voor de talentrijke jongeren, die op het podium staan. Alleen voor hen al is deze musical een bezoekje waard. Anderzijds ook voor de makers. Met uitstekende scenaristen in de buurt zoals Wanne Synnave en Mark TIjsmans is het misschien zelfs een optie om Heethoofden eens het ‘ultieme forum’ te geven. Wie de Mechelse geschiedenis een beetje kent, weet dat de grootmeester waar hier wordt naar verwezen een link heeft met de Dijlestad.

Wanne en Mark, duik in jullie geschiedenisboeken.  Bericht aan The Singing Factory-moederkloek Tinne, pomp nu al je fietsbanden op om naar de Stadsschouwburg te fietsen. Wiet Waterlanders en vooral die dekselse Heethoofden geeft jullie een plateau vol kansen. Gebruik ze vooral.

En tot dan: steun dit jonge geweld alsjeblief. Het enthousiasme van deze creatieve bende mag in deze tijden zeker niet gefnuikt worden.

Bekeken op : 10 september 2022 – Mechelse Stadsschouwburg

Foto: The Singing Factory  

Geef een reactie