Open Brief van Dorien Reynaert aan Alexander De Croo (en co)

Buurtpolitie-actrice en creatieve duizendpoot Dorien Reynaert laat van zich horen. Met een open brief rond de cultuursector richt ze zich aan Alexander De Croo (en co)

Ik heb heel lang getwijfeld om dit neer te schrijven want ik ben geen klager noch een zager, integendeel. Ik probeer altijd het positieve in iets te zien en alles te relativeren want “het kan altijd nog erger”. Maar nu kan ik niet anders dan mij tot u en uw kompanen te richten want enough is enough, trop c’est trop, teveel is teveel. En ik ga ook niet zagen, nee ik ga zeggen waar het op staat en hoop dat dit een reality check is voor u en al die anderen in uw parlement die mee beslist hebben om deze absurde maatregelen in te voeren die wij als burger alwéér moeten ondergaan. Ik trek hierbij aan een zéér luide alarmbel in de eerste plaats voor mijn man, voor mezelf en bij uitbreiding voor iedereen die werkzaam is in de eventsector, nightlife & horeca. Want het gaat niet goed met ons, en dat is nog zacht uitgedrukt. Financieel niet maar al zeker mentaal niet. Voor mijn man & ik hadden de voorbije 2 jaar de schoonste jaren uit ons leven kunnen zijn. Na 8j hard ploeteren stonden we echt ergens met ons boekingskantoor/event agency en ging 2020 hét jaar worden om eindelijk de vruchten te plukken van al dat harde werk. Tegelijkertijd werden we voor de eerste keer ouder van ons prachtig zoontje Wolf.

Maar dat alles werd overschaduwd door stress, depressie en financiële zorgen. In het begin waren we nog mee met de leuze “zorg voor iedereen” en konden we ons min of meer erbij neerleggen om van de ene dag op de andere te stoppen met werken. Ahja, want het was om de goede gezondheid van ons allen te garanderen en om het verplegend personeel zoveel mogelijk te ontlasten. De overheid had toen ook het verstand om financiële steun te voorzien voor iedereen die plots noodgedwongen werkloos was geworden.

Maar ondertussen, meneer De Croo, zijn we zo goed als 2 jaar (!) verder en de leuze “zorg voor iedereen” is plots veranderd naar “zorg voor iedereen béhalve voor al diegenen die de job uitoefenen om mensen te entertainen, in vervoering te brengen, iets unieks te laten beleven, een herinnering voor het leven mee te geven… om mensen simpelweg te laten genieten en die job is oh zo belangrijk & onmisbaar. Want hier zit ik achter mijn computerscherm, met opnieuw een angstaanjagende lege agenda voor de komende maanden en met een man die zich geen houding weet te geven uit pure miserie. Want miserie is het meneer De Croo.

“Laat u vaccineren en bij 70% gaan we terug onze vrijheid krijgen en doen wat we willen doen, zoals vanouds!” Ik hoor het nog zo weerklinken, slechts een paar maanden geleden, op tv en op de radio en gedrukt staan in elke krant. Het was niet met volle overtuiging maar ik heb de 2 spuiten laten zetten en mijn man ook én heel veel mensen uit onze sector samen met ons.

Waarom? Omdat we jullie geloofden, jullie “leiders” van ons land. En omdat we onze zogezegde burgerplicht wilden nakomen om terug naar een normaal leven te kunnen gaan. En om terug onze job, onze passie te kunnen uitvoeren die we zo zo graag doen en waar zoveel mensen op zaten te wachten. WAT.EEN.GRAP. Loze beloftes, lege woorden. Want na amper 2 drukke werkmaanden staan we hier terug in de kou en dat met zo goed als 90% gevaccineerden. Ging dat niet genoeg zijn? Ja toch, hè? Dat is toch wat jullie en de experten ons hadden beloofd? Nee, de ziekenhuizen lopen terug vol en het personeel kan het niet aan. Uiteraard. Wat had u dan gedacht? In de herfst worden we allemaal sowieso meer ziek en snotteren we doorheen de donkere, natte maanden dus uiteraard zou dit virus ook opnieuw z’n weg vinden. Neem daar nog de wetenschap bij dat gevaccineerden het virus nog altijd kunnen doorgeven en dat er altijd een groep (al dan niet gevaccineerd) mensen zou bestaan die er serieus ziek van kunnen worden. 1+1 = 2.

Om deze overbelasting te vermijden HADDEN JULLIE SIMPELWEG JULLIE JOB MOETEN DOEN WAAR JULLIE – BY THE WAY – RIJKELIJK VOOR BETAALD WORDEN. Namelijk, deze situatie op voorhand inschatten én preventief handelen. Hoe? Anderhalf jaar (!) lang hebben jullie de tijd gehad – de eerste 6 maanden krijgen jullie van mij respijt omdat we toen tja, zelfs geen regering hadden – om meer bedden en apparatuur te voorzien, om leegstaande gebouwen in te richten als pop-up ziekenhuizen, om werklozen op te leiden om het verplegend personeel te assisteren/te ontlasten,…

Dan had de zorg nu meer marge gehad en moesten wij nu niet opnieuw stoppen met werken en kei hard boeten voor jullie laksheid. Jullie hebben niks preventiefs ondernomen maar gewoon afgewacht en dan is het weer heel gemakkelijk om de verantwoordelijkheid bij de burger en de werkende mens te leggen en met het vingertje te wijzen en te dreigen met torenhoge boetes en straffen. Alsof wij (horeca & events) al niet genoeg uit onze eigen zak hebben betaald om te investeren in veiligheid en propere lucht en covid safe ticket-scanners en extra personeel en en en…

Heel simpel: als iemand bij ons een 4-koppige live band boekt om op te treden tussen 18u-20u en ik stuur slechts 1 muzikant die er pas tegen 21u doorkomt dan heb ik mijn job niet goed uitgevoerd en moet ik de gevolgen dragen: geen loon & slechte reclame. Zal me trouwens nooit overkomen, want ik neem mijn job heel serieus. Maar jullie worden gewoon netjes doorbetaald en het enige dat jullie doen is om de zoveel maanden wat te verstrengen en dan opnieuw de touwtjes terug wat losser te laten en absurde werksituaties te creëren die niet leefbaar zijn. Hetgeen dat het mes nog een beetje dieper duwt is dat er deze keer totaal géén financieel vangnet wordt voorzien. “Financiële steun? Maar nee gij, wij laten het toch toe om een event / feest te organiseren of naar een dancing te gaan? We hebben het gewoon zo belachelijk moeilijk gemaakt zodat iedereen ontmoedigd gaat zijn om dit te doen (lachen in het vuistje).” Well played, dat moet ik toegeven.

Jullie zetten ons zo goed als op slot en moeten er geen cent voor betalen maar wij zien ondertussen onze rekening leeglopen en thuis komen de muren op ons af. En dan hoor ik VDB, a.k.a. the joker, gisterenochtend nog op de radio zeggen dat alle horeca, die de maatregelen niet exact naleven, geboycot moet worden. Seriously? Wat een lef. Slapen jullie ’s nachts nog goed vraag ik mij oprecht af?

Onze keizer van het Vlaamse lied zingt het altijd zo mooi: hoop doet leven. Wel meneer De Croo, na deze stunt kunnen jullie ons voortaan alles wijsmaken wat jullie willen dus is er totaal geen hoop meer, en dus ook geen leven. Dit gaat niet meer. Dit kán niet meer.

Met niet zo’n vriendelijke groeten,

Dorien Reynaert – onderneemster, actrice, mama, echtgenote & levensgenieter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.