De rit naar de Heizelvlakte werd er ééntje met trein en metro. De toon werd in het station van Mechelen meteen gezet. Heel wat fans kozen voor de treinverbinding naar onze hoofdstad. Omdat ik wel wat hou van de nodige symboliek (zeker in Propere Handen-tijden) , kocht ik een ticketje eerste klasse. De conducteur had er wel zijn pleziertje in toen hij al de Kakkers op de trein zag. Opmerkingen zoals ‘Eerste klasse voor Mechelen: risky business. Maar ach, het is een feestdag voor iets’ weerklonken langs alle kanten.
Ook de weergoden zagen het zitten. Een stralend lentezonnetje priemde boven het Koning Boudewijnstadion tijdens de wedstrijd. Vanop mijn plek moest ik als een Buffalo met de hand boven mijn wenkbrauwen de match volgen. Zo fel brandde de zon boven onze hoofdstad. Ik vergeleek mezelf met een Buffalo, die op uitkijk stond om de sqaw van zijn leven tegen het lijf te lopen. Een sqaw heb ik niet gezien. Het was vooral een kale superman, met geel en rode strepen op zijn gezicht en dito cape, die 90 minuten lang de hekken van het stadion pijnigde. Voetbal, emotie. Voetbal, een feest. En dat werd het ook voor Malinwa. Het kopje van German Mera bleek nogmaals van staal en beton te zijn. 1-2 werd de einduitslag. Een volksfeest brak los. Een uniek gebeuren … Ik heb bekerhelden gezien, mijnheer.
En ik … Ik keerde tevreden naar huis terug. Met een glimlach toch achter mijn oren en mijn ticketje eerste klasse (voor de trein) op zak. Toen ik thuis arriveerde, zette ik een cd’tje met een symfonie van Wagner op. Het kan de komende weken wel eens van pas komen.
Bekerfinale Gent-KV Mechelen 1-2 : bekeken op 1 mei 2019 in het Koning Boudewijnstadion
Foto: Bart Liekens