Zeven Weesgegroetjes en 200 Onzebasketbalvaders

Het moet even na elven ’s avonds geweest zijn, toen ik in het station van Mechelen uit de trein stapte. De minzame maar oh zo wijze grijze man wachtte op mijn blijde thuiskomst. Alhoewel, blijde thuiskomst is misschien een understatement. De smaak was heel zuur na een 66-74 nederlaag. Van ‘Rooie maandag’ had ik zo veel meer verwacht. Stiekem had ik gehoopt om van twee basketbalknallers te mogen snoepen in de Lotto Arena. Maar met een 66-74 nederlaag en een 2-0 achterstand, wordt het voor de Giants een helse klus om de vierde wedstrijd nog uit de brand te slepen. De tweede helft was er te veel aan. Een 34-31 voorsprong bij de rust werd door BC Oostende omgezet tot een nederlaag. Het verlies zinderde nog eventjes na. Tenslotte leefde heel Antwerpen mee. Het moest en zou het jaar van de Giants worden.

De dag nadien snuisterde ik in de foto’s van ‘the craziest red night’ ever in de Lotto Arena. Plots zag ik een foto van coach Roel Moors staan. Met zijn handen tegen elkaar leek hij te bidden voor een mirakel. En laat dit nu het beeld zijn dat meer dan ooit nodig is. Het gaf me inspiratie. Ik ging stiekem in de kast op zoek naar een paternoster uit grootmoederstijd. Met 7 Weesgegroetjes en 200 Onze basketbalvaders, die in de hemelen zijt, moet ik  blijven geloven in een waterkans.  Amen en uit. Alle dingen zijn goed om een mens in dromen en mirakels te laten geloven. Zelfs een nuchtere kerel zoals ik. Ook al wordt het tegen dit ‘gerodeerde kampioenschapsbeest’ Oostende geen evidente klus (zelfs quasi onmogelijk) om dit jaar de scalp te bemachtigen.  Maar die tweede match in de Lotto Arena halen zou toch de kers op de taart zijn van een al bij al fraai seizoen.  Heeft u niet dezelfde mening als ondergetekende? Stiekem hoop ik van wel.

Foto: Serch Carriere
#serchcarriereimages