Oude meneertjes (on speed)

Meimaand, communiemaand. En ook ik was geïnviteerd op een leuk feestje. Mijn neefje van 12 deed vorige zondag zijn plechtige heilige communie. Laat het tussen ons gezegd en gezwegen, maar zijn vormsel noemen. En hij was een Lucky bird. Het was een zonovergoten dag in Sint-Katelijne-Waver. En daar wou ik ten volle van profiteren. Ik was al zeer vroeg uit de veren. Op dezelfde dag was het de ‘Wandeling van de Groentestreek’. En omdat ik vooraleer ik ging feesten eventjes de beentjes wou strekken, had ik al een kleine 14 km te voet achter de kiezen. Akkoord, de wandeling was maar 12 km. Maar ik ben nog keurig naar huis gestapt. Business like usual in eigen gemeente. En toch …

Op het familiefeest sprak mijn nicht me aan. Haar jongste zoontje had die ochtend geboeid staan kijken naar alle wandelaars, die zijn huisje passeerden.  ‘Het kan zijn dat je Bart straks voorbij ziet stappen”, had zijn mama hem verteld. Alleen was zijn aandacht na een poosje al ver te zoeken.  De verveling sloeg toe. ‘Mama, dat zijn allemaal oude meneertjes, die ik zie’, was zijn conclusie. En mits de waarheid uit een kindermond moest ik even lachen toen ik het hoorde. Wandelen spreekt vooral een ouder publiek aan. Hippe jonge vogels zijn soms ver te zoeken. Maar je mag de oude meneertjes toch niet onderschatten. Het zijn vaak getrainde wandelaars, die je voorbij ziet vliegen als geen ander. Je held Mega Toby is er helemaal niets tegen.

En tja, wie ben ik om tegen de waarheid van een jonge kerel iets in te brengen. Als hij aan het spelen is, kan het bij deze energiebom aan een waanzinnig tempo vooruit gaan. Tijdens een wandeltocht mag ik dan wel vaak oude meneertjes (on speed) tegen komen. Tegen het energiepeil van deze wandelspotter kan ik niet tegen op.

Foto’s kan je bekijken op:
https://www.irista.com/gallery/dldhdh2q3ygx

Wandeltocht: Dwars door de Groentestreek: 6 mei 2018

Foto: Bart Liekens

 

Quizzen met het Katelijnse Davidsfonds

Quizzen zit de Vlaming in het bloed. Ook het Katelijnse Davidsfonds heeft een jarenlange traditie op dit vlak. Zo organiseren ze op vrijdag 9 februari 2018 hun 33e quiz. Ploegen van vier personen kunnen inschrijven voor een deelnemingsprijs van 18 euro. Meer info kan u vinden op de link: http://www.davidsfonds.be/activity/division/activitydetail.phtml?id=52259
Wie wil deelnemen en nog niet is ingeschreven mag niet al te lang wachten. Het aantal plaatsen is beperkt. Quiz me Quick is meer dan ooit het devies.

 

Senioren achter de schermen van de koers

Wielrennen is populair bij jong en oud. Dat is ook de Senioren Landelijke Gilde Gewest Sint-Katelijne-Waver niet ontgaan. Op 12 december krijgen ze daarom hoog bezoek. Niemand minder dan wielercommentator José De Cauwer zakt naar hun gemeente af. Daar geef hij tekst en uitleg over het wel en wee achter de schermen van de koers. Voor de gelegenheid gaan de deuren voor iedereen open. Zowel jong en oud mag naar zijn uitleg komen luisteren.

In het tweede luik van deze namiddag komt de Boomse schlagerzanger Kurt Kraemer langs. Na een pauze van 20 jaar is hij helemaal terug in de Vlaamse showbizz. De seniorennamiddag begint om 13.30 uur.

U kan meer informatie bekomen over deze amusante namiddag via hun blogpagina. Deze kan u internetgewijs ontdekken op: https://lgseniorenskw.wordpress.com

Foto-credits: Rudi Maenhout – ERM

Ferdi

Eén week voor de start van de Ronde van Frankrijk is het traditioneel tijd voor het Belgisch Kampioenschap wielrennen. In 2017 breekt de strijd voor de truien los in Scheldestad Antwerpen. Maar exact 30 jaar geleden was Sint-Katelijne-Waver the place to be voor de titelstrijd. Sint-Katelijne-Waver is een plek, die ik nogal goed ken. Want ik woon er al heel mijn leven. Er zijn wel wat gelijkenissen met het Antwerpse parcours. In Antwerpen is het biljartvlak met 2 kasseistroken. In Sint-Katelijne-Waver biljartvlak met twee kleine hellingen (Zavelenberg en Stationsberg).

Koers, ik ben er al sinds ik heel jong was stapelzot van. Daarom wou ik het wielerfeest in eigen dorp zeker niet missen. Geslepen als een ‘vosje’ kende ik de truuken van de foor al. Dertig jaar geleden was er bij mij al sprake van het parcours afsnijden. Zo zag ik de wielerhelden over de Mechelsesteenweg passeren, de straat die pal ligt achter de plek waar ik woon. Daarna fietste ik vliegensvlug naar het centrum om de eindstrijd te volgen. Ik stond zelfs aan de meet toen ik de kersverse kampioen over de meet zag komen.  En ja, ik had een favoriet. Als jonge kerel was ik fan van Eric Vanderaerden. Bliksemsnel, rad van tong en altijd wel goed voor een straffe numéro. Vanderaerden kampioen zien worden in eigen dorp, het zou het ultieme delirium zijn voor een negenjarige koersgek.

Alleen horen negenjarigen en ultieme deliriums niet samen.  Toen ik aan de meet naast mijn pa stond, hoorde ik de omroeper zeggen: ‘Ontsnapping van Ferdi … Van Den Haute’. De voorsprong werd alleen maar groter. En ik voelde de bui al hangen. Ferdi werd kampioen. Ik geef grif toe. Ik had nog nooit van de man gehoord. Ondanks het feit dat hij al ritten in de Ronde van Spanje en Frankrijk had gewonnen. Hij was een nobele onbekende voor de negenjarige Bart.  Maar hij vlamde over het parcours alsof het niets was. Niemand kon die dag tegen hem iets doen. Het werd een bekroning in zijn laatste profjaar.  Zijn fiets hing hij niet veel later aan de haak.

Onlangs zag ik Ferdi terug in de krant. Ferdi is ziek. De sterke beer  van dertig jaar geleden was getekend door zijn ziekte. Ik schrok er eventjes man. Het gaat toch snel in een mensenleven. Maar ach, voor mij blijf je altijd de man van die ultieme solo-slim op Katelijnse wegen.  Het ga je goed, Ferdi.

Waar is het doolhof gebeleven?

De Week van de Groentensteek werd de voorbije jaren op wandelvlak een beetje een traditie in mijn leven. Meer dan twintig klilometer stappen op wegen, die voor jouw geen geheimen meer kennen. Het is niet altijd een even grote uitdaging, maar vaak wel herkenbaarheid troef. De kronkelende Waverse wegen, de Katelijnse bossen (Make Latex not War), een bezoekje brengen aan 3 landbouwbedrijven, langs gaan bij het GROM en natuurlijk mag ik het door mij ‘zo fel gesmaakte Smurfenbosje’ niet vergeten… Stuk voor stuk zijn het elementen, die op het programma staan voor een wandeling in Sint-Katelijne-Waver en Onze-Lieve-Vrouw-Waver

Ik heb toch enkele opmerkelijke momenten beleefd. Nog geen 400 meter was ik onderweg toen twee buitenlandse ultratopers (met bijhorende camelpack) op hun pad terug keerden. Ze waren een beetje verloren op het Katelijnse parcours. ‘It’s going to be a long run”, glimlachte ik hen toe. Achteraf heb ik hen niet meer gezien. Het parcours was overwegend Wavers. Ik geloof dat het ongeveer 18 km in en rond Waversche velden was. Het had wat van het parcours van de Ronde van Vlaanderen. Kronkelende weggetjes, a volonté.

Ook in het dorp van Onze-Lieve-Vrouw-Waver kwam ik de Frank Raes en Filip Joos van dienst tegen. Twee gepensioneerde mannen, die onderling bezig waren over de slechte prestatie van Mechelen één dag voordien. Mits ik die match had bijgewoond, heb ik daar ook nog een tien minuutjes met hen over gesproken. Een beetje als mijn altergo van de Katelijnse Boskamp.

De Gasthuisbossen was de parel van de wandeling. Voor mij een beetje onbekend , maar daarom ook niet onbemind wandelterrein. Fraai om hiervan eens te mogen proeven op Katelijnse bodem.

23,3 kilometer heb ik gestapt. Dat was voor mij goed genoeg. Alleen las ik ’s avonds thuis op sociale media dat er mensen een bezoekje aan het doolhof hadden gebracht. Ik dacht bij mezelf: ‘Waar is dat doolhof dan gebleven’. Het moet mijn compleet ontgaan zijn. Focus op het wandelen noemen ze dat zeker.

Bekijk mijn foto’s van De Week van de Groentenstreek op: https://www.irista.com/gallery/o9vugrwaiz1g

Die zondagochtend … in de Wintertuin

wintertuin

Terugkeren naar je oude school. Het heeft wat speciaals in zich. Ik heb lange tijd de boot afgehouden. Maar nu de eerste grijze haren er zijn, kon ik mezelf niet meer bedwingen. Afgelopen zondag was ik te gast in het Sint-Ursula-Instituut in Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Een school, waar ik zeven jaar lang mijn secundair onderwijs heb gevolgd. Kort maar krachtig samengevat: Ik ben daar begonnen in de Latijnse en geëindigd in de Menswetenschappen.

Eén van de opmerkelijkste attractiepolen van deze school is de Wintertuin. Tijdens mijn schoolloopbaan amper bezocht. Maar achteraf des te meer. Een verborgen parel van de art nouveau. De wintertuin van het voormalige pensionnat de demoiselles in Onze-Lieve-Vrouw-Waver was anno 1900 een unicum in zijn katholieke context, en blijft tot op vandaag verrassen met zijn feeërieke licht- en kleurenspel. En ik was die ochtend getuige van een fraai lichtspektakel. Toen ik er voorbij liep, zag ik het zonnetje haar opwachting maken door het prachtige glasraam. Het leverde een mooi lichtspektakel op, dat ik op de gevoelige plaat wou, moest en zou vereeuwigen.

Bij het krieken van de dag op een zondagochtend in je oude school rondlopen … Het heeft een beetje sarcasme in zich. Maar de reden was heel nobel. Ik was daar voor Toast Literair:  een organisatie van het Davidsfonds en de Gezinsbond. Auteur Griet Op de Beeck kwam daar spreken over haar drie boeken. Voor de cultuurbarbaren onder ons. Griet Op De Beeck heeft duizenden boeken verkocht in de Lage Landen van haar bestsellers Kom hier dat ik U kus, Gij Nu en Vele Hemels boven de Zevende. Haar lezing ging door in het Oratorium. Een ware ontdekking. Tijdens mijn schoolcarrière was ik nooit in deze hoek van het gebouw. Tja, mijn Sherlock Holmes gehalte was toen nog niet zo goed ontwikkeld als nu. Het Oratorium had wat weg van een zaal, waarin assisenprosessen worden bij Amerikaanse policiers. En ik mocht in de jury zetelen … Beschuldigde sta op! Alleen ben ik bevooroordeeld. Ik ben stiekem wel fan van de boeken van Griet Op de Beeck. En vooral haar opmerkelijk beschrijvende schrijfstijl. Haar beoordelen bij een lezing is als een café beoordelen met de beste bieren ter wereld. Onmogelijk. Als geen ander beheerst ze het redenaarstalent. Ach, die zondagochtend voelde ik meer weer zoals 20 jaar geleden. De beelden van mezelf in mijn blauwe trui, mijn lichtblauw hemd en mijn grijze broek (Tja, ook ik droeg toen een uniform) daagden weer op in mijn geheugen. Het had wat bijzonders in zich …. Die ontdekkingstocht in het Oratorium en in de Wintertuin. Een verborgen parel ontdekken. Je zou voor minder ‘Kom hier dat ik U kus’ eruit floepen.

Bezocht op 21/01/2017 – Toast Literair