De Lazari zijn met de jaren ware Dostojevski-specialisten geworden. Als sluitstuk in de bewerking van zijn vier grote romans ging LAZARUS aan de slag met Boze Geesten, veruit de meest politieke roman van de vier.
Nihilisten en socialisten, God en de oude machtsstructuren… Boze geestigheden en demonische onschuld wisselen elkaar af in een parade van passionele personages die, als duivels uit doosjes, komen vechten voor hun eer en hun geloof (ook diegenen die geloven dat ze nergens in geloven).
What you see is duidelijk what you get. LAZARUS is er in geslaagd om een taaie turf van Dostojevski (800 Bladzijden) op een toegankelijke en eigentijdse manier, met het nodige DNA (lees humor) van het huis te kruiden. Duidelijk werd de grens van het begrijpbare voor het publiek hoog in het vaandel gedragen. Met een cast van 8 acteurs slagen ze er in om het verhaal laagdrempelig te houden. In de titel staat daarom ook duidelijk ‘Naar’ de geest van Dostojevski’ vermeld.
Het werd al vanaf het begin duidelijk dat deze productie op de goede weg zat. Enkele weken voor de première tekende ik present tijdens de HALFWEG. En toen voelde je al dat het verhaal goed zat. Maar de acteurs vertelden al dat pas in de laatste tien dagen het geheel van een voorstelling op scène pas 100% duidelijk werd. Het zal zeker niet spoken rond de Boze Geesten. Want het collectief heeft het kwaad duidelijk in de kiem gesmoord en gekneed tot de voorstelling zoals het nu is.
Foto: Raymond Mallentjer