
Je kan er niet naast kijken. Rond theatervorm van holebi’s hangt vaak een bepaald stigma. Voor het grote publiek niet altijd even toegankelijk. Voor een beperkt publiek een regelmatig uitje. Maar eerlijk is eerlijk. Bij Ware Liefde toont Vreak een kleine stijlbreuk. Met Ware Liefde is voor een goed verhaal gekozen met een andere insteek. Dat zorgt voor een vrij frisse start van het theaterstuk. Het verhaal krijgt echter te maken met ‘het verzuipen in te veel verhaallijnen’ in het tweede deel. Less is more had voor de tekstschrijver in dit verhaal een méér dan uitstekende keuze geweest.
Toch is dit het pad waarop het holebitheater van de toekomst zijn weg moet zoeken. Gewoon om hun boodschap van verdraagzaamheid in deze tijden nog meer naar buiten te leren komen. Wat hebben we geleerd van Ware Liefde en VREAK? Graag nog meer streven naar mooie verhalen, nog sterker acteerwerk en nog verfrissendere gezichten. The sky blijft the limit … Het blijft trouwens opmerkelijk hoe veel knipoogjes naar de typische holebiclichés erin worden verweven. Zo hoorden we muziek van Yasmine en Melissa Etheridge op de achtergrond. Ken je klassiekers lijkt het ons … maar het hoeft niet altijd zo te zijn. Eéns het een keertje niet gebruiken kan het geheel pas echt laten opvallen.
Trouwens: Waar werd trouwens hoofdrolspeelster Elin Dahlgren gevonden? Een aangename verschijning, me dunkt.
Bekeken op 20/01/2020 in Kleine Fakkel
Fotobron: VREAK