
Intiem kantje
“In dit theater is het een bijzondere manier van spelen. De voorstelling duurt vijfentwintig minuten. Zelf speel ik het 3x op een avond voor een beperkt publiek. Maximaal veertien mensen. Elke voorstelling is immers anders. Je krijgt de energie van het publiek heel erg mee en ik krijg ook reacties waar ik dan meteen op in kan spelen. De 4de wand is dan volledig weg, wat ook een bewuste keuze was, maar hierdoor krijg je dat direct contact en dat maakt het zo bijzonder en intiem.”, vertelt Joke. “Ik krijg nu de kans om het ‘spelen’ weer centraal te stellen. Toen ik een klein meisje was, wou ik altijd actrice worden. De voorbije jaren verdween het acteren in de dansmusicals wat op de achtergrond. Nu mag ik me weer terug wat focussen op het spelen zelf. Dat is op zich wel een fijne ervaring. Of dit mijn weg toekomstgericht zal inluiden, weet ik niet. Een gezond evenwicht tussen beiden is altijd mooi meegenomen. Daar ben ik nog altijd het meest naar op zoek.”
Belgisch theaterfestivalletje
“Met Valerie hoop ik ooit op een Belgisch podium te staan”, glimlacht Joke. “Een theaterfestivalletje zie ik zeker zitten. Mijn roots liggen in België. Omdat ik heel veel in Nederland vertoef, is die ‘Hollandse touch’ er wel ingeslopen. Toen ik bekend maakte dat ik in Amsterdam ging spelen, kreeg ik heel veel berichtjes binnen van kennissen die graag wilden komen kijken naar mijn voorstelling. Alleen is Amsterdam voor veel mensen ter ver weg. Het is zeker een optie om Valerie een keertje in België te spelen.”
Tijdreis
“Het verhaal van Valérie is een tijdreis”, gaat ze verder. “Het personage neemt het publiek mee in verschillende levensfase van haar jeugd. Zo zie je haar transformeren van de kleine Valérie naar de puber Valérie om zo te evolueren naar de Valerie die ze nu is geworden. En tja, dan ontdek je als publiek dat ze door de gebeurtenissen in haar jeugd, desondanks dat ze dit zelf niet wilt, steeds meer en meer op haar vader is gaan lijken… Maar hoe dat dan is, ontdek je in de voorstelling zelf!
Info:
Actrice Joke van Robbroeck schreef zelf de tekst van deze schrijnende doch humoristische monoloog en baseerde het verhaal op waargebeurde feiten.
Foto: Boy Hazes

