Expeditie Robinson: de terugblik van Nele

De apotheose van Expeditie Robinson komt dichterbij. Wie wordt de ultieme survivor van 2018? De drie overblijvende avonturiers zijn Arnaude, Robbe en Nele. Voor de laatste was Expeditie Robinson een avontuur dat ze niet al te gauw zal vergeten. In het dagelijkse leven baat Nele samen met haar man een restaurant uit in Vlissegem. Voor haar was Robinson een stap uit de comfortzone. “Mijn deelname heeft veel te maken met een eerbetoon aan mijn beste vriend Bart. Na zijn overlijden wou hem eren door de stap naar Robinsoneiland te zetten. Bart leefde altijd volgens het principe ‘live your dream’. Omdat hij een grote fan was van Expeditie Robinson, wou ik dat één keertje in mijn leven. En ik heb er geen seconde spijt van.  Achteraf bekeken was het de ervaring van mijn leven. Dankzij mijn verblijf op Robinsoneiland kreeg ik nieuwe inzichten waar ik nu nog steeds baat bij heb. Neem nu: omgaan met ‘het begrip’ verveling. Na deze Expeditie ga je me nooit meer horen klagen dat ik niets te doen ben. Want geloof me vrij: we beseffen niet half zo goed welke mogelijkheden we allemaal hebben. Daar is er vaak sprake van extreme verveling. Er zijn dagen bij waar je echt niet weet je moet doen. Want er is ronduit niets te doen. Bij momenten verveelde ik me steendood.”

Impulsen
In onze maatschappij hebben wij ontzettend veel impulsen. “Ik had het niet zwaar om terug naar de bewoonde wereld te trekken. Het deed me wel deugd om de rust van een leven zonder sociale media en emails te ervaren.  Neem nu: gewoon opstaan en je geen zorgen hoeven te maken over je kleren. Want er zijn er gewoon geen. In de Europese maatschappij is dat soms wel een beetje moeilijk omdat de blikken constant naar jou toe geworpen zijn. Ik probeer nu ook een beetje de stress te bannen uit mijn leven. Het gevoel dat ik onvervangbaar ben is een stuk minder. Het gebeurt vaker dat ik ‘s avonds een keertje thuis blijf bij de kindjes en dat het personeel mij in het vervangt.  Ik voel me daar minder schuldig over. Gewoonweg omdat ik besef dat wanneer je mensen goed behandelt, ze ook veel voor jou terug zullen doen.”

Robbe en Arnaude
Nele nam het in de finale op tegen Arnaude en Robbe. “Dit was het ideale droomscenario. Robbe en ik komen beiden uit West-Vlaanderen. Omdat wij uit dezelfde regio komen, heerste het chauvinisme bij ons nogal fel (lacht). Met Arnaude had ik een klik van in het begin. Wij voerden diepe gesprekken met elkaar. Het leek wel alsof ik haar al jaren kende. Het deed me als mens wel deugd dat je door een televisieprogramma echte vriendschappen kon laten groeien. Toen ik samen met hen in de finale zat, streed ik ontzettend hard mee. Maar ik kon alles wel degelijk plaatsen. Het maakte me niet uit of ik nu won, tweede of derde was. Robbe en Arnaude verdienden de Robinsontitel even hard als ik. Voor mezelf was het gelijk. Eén van mijn allermooiste momenten op het eiland was het kistjesmoment, toen ik de samensmelting haalde. Vanaf toen kon het al niet meer stuk. Ik had achttien dagen lang op een eiland gezeten. Wat er ook gebeurde … ik had er vrede mee … “ .

Idyllisch eiland
Robinsoneiland lijken op het eerste zicht heel idyllisch. “Het eerste eiland behoorde zeker tot deze categorie. Op Kamp Zuid hadden we parelwitte standen. Het was een plek waar je op huwelijksreis kon gaan”, aldus Nele. “Toen we naar het andere eiland gingen, was het idyllisch karakter een pak minder. Er was veel meer zeewier en veel meer koraal. Een plek die je op den duur kotsbeu werd. Toen ik op de laatste dag samen met Robbe op winnaarseiland zat, hadden we zelfs geen zin meer om bij een temperatuur van veertig graden de zee in te trekken. Het was voor ons echt genoeg. De finale mocht toen echt wel komen.”

Sterke Madam
Nele blikt tevreden terug op haar Robinsonervaring. “Ik krijg veel positieve reacties van de mensen. Ze waren wel gecharmeerd dat ik bleef doorbijten tijdens de proeven. En het doet me wat als ik zie dat er toch velen trots op me zijn en me een sterke madam vinden. Tijdens heel het Robinsontraject heb ik me altijd met hart en ziel gesmeten. En wanneer je daar appreciatie voor krijgt, doet dat echt wel deugd.”

Meer foto’s kan je vinden op:
https://goo.gl/N9BjfB

Foto: Jan Liekens