Een bom bij de Dodentocht

Mijn verhouding met de Dodentocht is er ééntje dat het beste te omschrijven valt als haat-liefde. Eéns je er ooit aan gestart bent, is de drive des te groter om een volgende keer de confrontatie met jezelf aan te gaan. Maar het is zo’n hel als het een keer mis gaat. Maar een grotere hel als beschreven in het boek ‘De Jongen bij de Moefti’, kan ik het mezelf niet inbeelden. Filip Plompen schreef het boek. In het dagelijkse leven is Filip wijnadviseur bij Colruyt. Naast fietsen en marathons lopen is schrijven zijn passie. Wat in 2010 begon als een impulsieve daad, groeide uit tot een droom en een waar project. In 2015 kwam zijn eerste jeugdroman ‘Het geluid van de stilte’ uit. Intussen is hij bezig met verschillende nieuwe boeken, waaronder het vervolg op ‘De jongen bij de moefti’.

In zijn boek staat De Dodentocht centraal. Zoals elk jaar passeert De Dodentocht in Mariekerke. Toch zal deze editie voor altijd in het collectieve geheugen blijven hangen. Een losgeslagen eenzaat laat een bom ontploffen. De naam ‘Dodentocht’ krijgt een wel heel lugubere bijklank.

Een jongen van negen ziet alles gebeuren. Het zal zijn leven veranderen, samen met dat van vele anderen. Wie stopt deze waanzin die actueler is dan ooit? Hoe kan men iets beginnen tegen nietsontziende haat?

Dit is het ontwapenende verhaal van een jongen die de schokkende gebeurtenis keer op keer herbeleeft. Samen met zijn vader probeert hij het onbegrijpelijke te begrijpen.

Afgelopen zondag passeerde ik Mariekerke. Ik had nog geen idee van het bestaan dit boek.  Toen zag ik het bord staan: ‘Passiespelgemeente’. Business like usual, dacht ik toen. Nooit had ik verwacht dat de bom enkele dag later pas echt zou ontploffen … Op literair vlak wel te verstaan.

Foto: Bart Liekens