En zo liep ik een man tegen het lijf tijdens het Sportelen in Bornem. Een Midweekse wandeltocht waarbij je 3 lussen van 8, 6 en 4 km moet stappen. Tijdens een rustpauze was ik gretig mijn éclair aan het verorberen, toen ik een gesprek opving tussen twee kranige senioren die recht tegenover mij zaten. Samen méér dan 150 jaar oud waren ze tegen elkaar bezig over hun wandelprestatie. De éne wandelaar had de Kwaremont beklommen. Maar wat de andere zei, tartte pas echt ieders verbeelding. Hij had zich ingeschreven voor de Dodentocht. Als ambitie had hij zich voorgenomen om deze tocht voor de 43ste keer uit te stappen. Ik verslikte me bijna in de room en de chocolade van mijn éclair. 43 keer de Dodentocht uitstappen. Dat kunnen alleen de Mozarts en de Chopins van deze wereld. Bovendien was de brave man de tachtig gepasseerd. Hij was naar eigen zeggen met de jaren wat trager geworden. Toch was hij er fier over dat hij nog altijd rond vier uur ’s namiddags over de eindmeet kwam.
En ik … ik moest mijn laatste lus nog afwerken. Het werd een passage langs De Breeven, de nieuwe startplaats van Vlaanderens grootste wandeltocht. Parcoursverkenning noemen ze dit. Het wordt anders dan anders. Maar de man, die zijn 43ste Dodentocht wou uitstappen, bleef in mijn achterhoofd. Ik ben toch stiekem benieuwd of hij zijn 43ste Dodentochtsymfonie tot een goed einde zal brengen. Veni, Vidi, Vici, niet waar … Een Radetzkymars is er tegenwoordig helemaal niets meer tegen.
Foto’s kan je vinden op:
https://www.irista.com/gallery/s4qyh9mdb86g
https://photos.app.goo.gl/tcomAE1J3IYwmMlL2
Foto’s: Bart Liekens