
Als rasechte kanarie leert ze nu ‘haar’ Sint-Truiden beter kennen. Alleen was ze tijdens een uitstapje danig geschrokken. Blijkbaar waren de kleuren van haar stad niet geel-blauw zoals bij de voetbalploeg. Maar wel rood-wit. De kleuren van den Antwerp, godbetert. Maar ach, zo leert een mens: de historie van haar thuishaven beter kennen. Zulke anekdotes moet je trouwens met een kwinkslag benaderen. Maar dat is voor Ilona geen enkel probleem. Ze heeft een goedlachsheid van hier tot en met Tokio in zich.
Focus on the target. Dat is momenteel het allerbelangrijkste. Alleen de regionale verkiezing telt momenteel. Aan de nationale finale van Miss België denkt ze nog niet. Daarvoor maakte ze al te veel mee in haar leven. Studiematig werkt ze dag in dag uit samen met kindjes. De glimlach van een kind doet haar smelten. En als het geen kind is, houdt de Limburgse nuchterheid haar wel met beide voetjes op de grond. Maar ach, ik kan nog uren filosoferen over de sterktes en zwaktes van deze ‘kanarie’ onder de Miss Limburg-finalisten. Maar dat zou een brug te ver zijn. En toch ben ik er diep vanbinnen heilig van overtuigd dat de Limburgse nuchterheid zeker niet haar sterkste wapen is. Alleen al met haar glimlach achter de hand, is ze bezig met haar veroveringstocht door het hele land.
Foto: selfie Ilona Willaerts

